میرزا سید کاظم تفرشی از رجال برجسته و صاحب‌منصب دربار ایران در دوره‌ی قاجار بود که در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار با لقب وزیر دواب شناخته می‌شد. این سمت از مناصب مهم در ساختار اداری و تشریفاتی دربار به‌شمار می‌رفت و نشان‌دهنده‌ی میزان اعتماد و جایگاه او در دستگاه حکومتی آن دوره بود.

میرزا سید کاظم از اهالی تفرش بود و به خاندان‌های شناخته‌شده‌ی سادات این منطقه تعلق داشت. او در دوران خدمت خود، علاوه بر مسئولیت‌های اداری، از نظر اجتماعی نیز جایگاهی تثبیت‌شده میان اشراف و دیوانیان قاجار داشت و نامش در زمره‌ی رجال مؤثر آن عصر ثبت شده است.

اهمیت میرزا سید کاظم تفرشی تنها به نقش شخصی او محدود نمی‌شود؛ بلکه او بنیان‌گذار شاخه‌ای از خاندان کاظمی به‌شمار می‌رود که در نسل‌های بعدی، حضوری پررنگ در عرصه‌های سیاسی، اداری و اجتماعی ایران داشتند. فرزند او، میرزا سید احمد کاظمی، این جایگاه خانوادگی را در تهران ادامه داد و نسل‌های پس از او نیز در تاریخ معاصر ایران نقش‌آفرین بودند.

نام میرزا سید کاظم تفرشی امروز به‌عنوان یکی از چهره‌های دیوان‌سالار دوره‌ی قاجار و از پایه‌گذاران یک خاندان اثرگذار، در حافظه‌ی تاریخی ایران باقی مانده است.

میرزا سید احمد کاظمی از چهره‌های شناخته‌شده و صاحب‌نفوذ تهران در اواخر دوره‌ی قاجار و آغاز دوره‌ی پهلوی بود. او از خاندان‌های اشرافی و ریشه‌دار پایتخت به‌شمار می‌رفت و مالک خانه‌ی تاریخی کاظمی در محله‌ی عودلاجان بود؛ عمارتی که امروز به‌عنوان یکی از بناهای شاخص تاریخی تهران شناخته می‌شود.

میرزا سید احمد فرزند میرزا سید کاظم تفرشی، از مقامات دربار ناصرالدین‌شاه قاجار با لقب وزیر دواب بود و در ادامه‌ی همین سنت خانوادگی، جایگاهی اجتماعی و اقتصادی ممتاز داشت. خاندان او نقشی پررنگ در تحولات سیاسی و اداری ایران ایفا کردند و از میان نزدیکانش می‌توان به سید مصطفی کاظمی (کرمانی)، فعال سیاسی دوره‌ی پهلوی، و سید باقر کاظمی، وزیر امور خارجه‌ی ایران در چند کابینه، اشاره کرد.

نام میرزا سید احمد کاظمی امروز نه‌تنها با یک خاندان اثرگذار، بلکه با بخشی از حافظه‌ی تاریخی تهران و زیست اشرافی ـ فرهنگی آن دوران گره خورده است.

پرویز کاظمی (۱۲۸۲–۱۳۶۴) قاضی دادگستری، حقوق‌دان، و سناتور ایرانی در دوره‌ی پهلوی بود. او در نیس فرانسه به دنیا آمد و در دانشگاه هومبولت برلین تحصیل کرد و سپس دکترای حقوق بین‌الملل را از دانشگاه سوربن گرفت.

او دوران کودکی خود را در «عمارت کاظمی» در تهران گذراند و بعدها در انجمن شهر تهران در زمان رضاشاه عضو بود و سپس در دوره‌ی پهلوی دوم دو دوره سناتور شد.

پرویز کاظمی در سال ۱۳۳۰ شمسی با ایراندخت احتشامی از خانواده‌های مشهور ازدواج کرد و سال‌هایی را بین ایران و فرانسه گذراند.

او چند سال قبل از انقلاب ۱۳۵۷ با بهبود از سکته‌ی قلبی به نیس در فرانسه رفت و در همین شهر در سال ۱۳۶۴ درگذشت.

نام او در تاریخ معاصر ایران به‌عنوان یکی از چهره‌های حقوق‌دان و سیاسی دوره‌ی پهلوی شناخته می‌شود که هم در امور قضایی و هم در ساختار قانون‌گذاری کشور نقش داشته است.

منوچهر کاظمی (۱۲۹۳–۱۳۷۴) سیاستمدار و تکنوکرات ایرانی بود که در واپسین ماه‌های حکومت پهلوی، به‌عنوان وزیر کشاورزی و عمران روستایی در دولت شاپور بختیار فعالیت کرد. او از ۱۷ دی ۱۳۵۷ تا ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ این مسئولیت را بر عهده داشت؛ دوره‌ای کوتاه اما هم‌زمان با یکی از بحرانی‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران.

منوچهر کاظمی در تهران و در خانواده‌ای از خاندان کاظمی متولد شد؛ خاندانی با ریشه‌های تفرشی که در چند نسل، حضوری فعال در عرصه‌های سیاسی و اداری ایران داشته‌اند. پدر او سید مصطفی کاظمی (دبیرالملک) و دایی‌اش باقر کاظمی (مهذب‌الدوله) از چهره‌های سیاسی شناخته‌شده با گرایش‌های ملی بودند.

تحصیلات او مسیری بین‌المللی داشت. دوره‌ی دبیرستان را در مونیخ به پایان رساند و سپس وارد دانشگاه فنی مونیخ شد و در میان صدها دانشجو رتبه‌ی نخست را به دست آورد. پس از آن، تحصیلات خود را در رشته‌ی اقتصاد کشاورزی در دانشگاه هاروارد ادامه داد و فارغ‌التحصیل شد.

در آغاز فعالیت حرفه‌ای، عضو نخستین هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد بود. سپس در چارچوب اصل چهار ترومن در ایران فعالیت کرد و در حوزه‌های کشاورزی، آبیاری و توسعه‌ی روستایی نقش داشت. او بعدها به سازمان برنامه و بودجه پیوست و در دوران ریاست ابوالحسن ابتهاج، مسئول دفتر وی شد. به‌دلیل نپذیرفتن همکاری با ساواک، از سمت خود کناره‌گیری کرد و برای سال‌ها از فعالیت دولتی فاصله گرفت.

در ادامه‌ی مسیر حرفه‌ای، به‌واسطه‌ی فعالیت‌های نوآورانه در زمینه‌ی آبیاری، بورس آیزنهاور دریافت کرد و مدتی نیز در حوزه‌ی کارآفرینی بخش کشاورزی فعال بود. با نخست‌وزیر شدن شاپور بختیار، در دی‌ماه ۱۳۵۷ به‌عنوان وزیر کشاورزی و عمران روستایی معرفی شد. برنامه‌های او بر تمرکززدایی در برنامه‌ریزی، تطبیق تولید کشاورزی با شرایط اقلیمی و نیازهای منطقه‌ای، تثبیت عادلانه قیمت‌ها، تضمین خرید محصولات، کاهش ضایعات، حمایت از صنایع غذایی و حرکت تدریجی از کشاورزی سنتی به کشاورزی علمی و مکانیزه استوار بود.

پس از انقلاب ۱۳۵۷، مدتی از ایران خارج شد و سال‌هایی را در آلمان گذراند. در سال‌های پایانی عمر به ایران بازگشت و در سال ۱۳۷۴ درگذشت.

در زندگی شخصی، دو بار ازدواج کرد. همسر دوم او شکوه درگاهی بود. سه فرزند داشت: سوسن که در جوانی بر اثر سانحه‌ی رانندگی درگذشت، ساسان که پس از انقلاب به دلیل فعالیت‌های سیاسی اعدام شد، و بیتا که تنها بازمانده‌ی اوست.